Per mail en in de reacties op dit artikel, heb ik meerdere verzoeken gehad om het document te publiceren. Binnen de Webwereld-nieuwsomgeving is daar geen plek voor, vandaar dat ik het hier even post.

<-- Start persbericht:

Tien belangrijkste misverstanden over de thuiskopieregeling

1. “De thuiskopieregeling is bedoeld als compensatie voor illegaal kopiëren”
Dat is onjuist. De thuiskopieregeling is uitsluitend bedoeld als compensatie voor auteursrechthebbenden in het geval dat consumenten voor persoonlijk gebruik een kopie maken van auteursrechtelijk beschermd werk. Bijvoorbeeld voor wie zijn favoriete muziek-CD gelijktijdig thuis én in de auto in de speler wil hebben.
De thuiskopievergoeding is dus niet in het leven geroepen ter compensatie van schade die wordt veroorzaakt door piraterij, of als verkapte cultuursubsidie door de consument.

2. “De overheid heeft greep op de thuiskopieregeling”
Dat is onjuist. In 1991 heeft het Ministerie van Justitie de uitvoering van de thuiskopieregeling ‘op afstand’ geplaatst. Daarvoor is de Stichting Onderhandelingen Thuiskopie opgericht. In deze SONT moeten vertegenwoordigers van auteursrechthebbenden onderhandelen met vertegenwoordigers van de industrie. Bij die onderhandelingen gaat het om de hoogte van de heffingen, en op welke dragers de heffingen van toepassing worden verklaard.
Als de partijen geen overeenstemming bereiken (wat meer regel dan uitzondering is), dan beslist de onafhankelijke voorzitter. Dat geeft hem álle vrijheid, zonder dat daar rechtstreekse democratische controle op is. Uiteindelijk kan alleen de minister daar op ingrijpen, of de rechter.

3. “De thuiskopieregeling is goed voor consumenten”
Dat is onjuist. Het is een rough justice systeem, waar iedereen aan meebetaalt, ongeacht of iemand feitelijk iets kopieert in het kader van deze regeling.
Consumenten betalen onterecht als ze de met Nederlandse heffing belaste blanco schijfjes gebruiken voor bijvoorbeeld het opslaan van eigen gegevens.
Consumenten betalen soms dubbel, omdat tegenwoordig steeds meer mensen netjes online betalen als ze muziek en films downloaden en die vervolgens opslaan op belaste blanco schijfjes. En consumenten betalen bovendien onevenredig veel. Dat komt enerzijds doordat de verhouding tussen de heffing en de kostprijs van CD’s en DVD’s is scheefgegroeid (45% van de prijs van een Nederlandse DVD-R bestaat uit heffing). En anderzijds omdat in veel andere Europese landen de heffingen meestal lager zijn.

4. “De thuiskopieregeling is goed voor artiesten en auteursrechthebbenden”
Dat lijkt maar zo. De feitelijke opbrengst van de heffing neemt af. Dat komt omdat steeds meer Nederlandse consumenten de heffing ontwijken en onbelaste schijfjes en spelers kopen in het buitenland, veelal via internet. Zo wordt nu al 40-50% van de Nederlandse heffing ontdoken. De bestaande thuiskopieregeling is dus per definitie een zaak met aflopende opbrengsten.

5. “De thuiskopieregeling is goed voor bedrijven”
Dat is onjuist. Door de heffing worden schijfjes, mp3-spelers, harddiskrecorders en straks andere apparatuur in Nederland flink duurder. Consumenten wijken uit naar het buitenland waar ze goedkoper zijn. Deze oneerlijke concurrentiepositie betekent voor Nederlandse bedrijven derving van inkomsten en een onterecht ‘duur’ imago ten opzichte van buitenlandse bedrijven. Bovendien komt innovatie in gevaar.

6. “De thuiskopieregeling is goed voor de overheid”
Dat is onjuist. Het grijze circuit dat de regeling tot gevolg heeft, leidt tot parallel-import. De teruglopende omzet bij bedrijven in Nederland betekent ook minder inkomsten voor de overheid. Er komt minder geld beschikbaar in de vorm van belastingen en er is dus ook minder beschikbaar voor innovatie. De thuiskopieregeling leidt in Nederland tot een serieus nationaal concurrentienadeel.

7. “De thuiskopieregeling is goed georganiseerd”
Dat is onjuist. Doordat de Stichting Onderhandelingen Thuiskopie door de overheid op afstand is geplaatst, is er geen rechtstreeks toezicht op. En door de gekozen constructie kan uiteindelijk telkens één man, de onafhankelijke voorzitter, praktisch volledig zelfstandig beslissen over de toepassing én de ingangsdatum én de hoogte van heffingen in Nederland. Bovendien voldoet het Nederlandse systeem niet aan de criteria van de Europese richtlijn voor Auteursrecht. Die bepaalt dat rechthebbenden wérkelijk nadeel moeten hebben, ze geen ‘dubbele’ betaling mogen ontvangen én rekening moeten houden met beschikbare technische beveiligingsmogelijkheden.

8. “De geïnde thuiskopieheffing wordt netjes verdeeld onder rechthebbenden”
Dat is de verantwoordelijkheid van de Stichting Thuiskopie. Maar de afwikkeling daarvan is ondoorzichtig. De stichting heeft geen publicatieplicht en draagt geen verantwoordelijkheid af over haar taakuitoefening en financiële situatie. Dat betekent dus ook dat er geen controle is op de besteding van de thuiskopiegelden die van de Nederlandse consumenten geïnd worden.

9. “Uitfasering van de thuiskopieregeling is een aanslag op de cultuur”
Dat is onjuist: er zijn al alternatieven waarbij de consument rechtstreeks afrekent met de artiest. Dan krijgt de artiest precies wat hij verdient en betaalt de consument precies wat hij afneemt. Met uitfaseren van de regeling in de huidige, ruwe vorm komt wel een einde aan een onduidelijk, onrechtvaardig en oncontroleerbaar systeem, dat door sommigen onterecht wordt aangezien als compensatie voor piraterij.

10. “Nieuwe technologieën zijn geen werkbaar alternatief voor de thuiskopieregeling”
De dagelijkse praktijk bewijst het tegendeel. De legitieme aankoop van muziek en films via internet én het aantal online winkels die dat legaal aanbieden, groeien explosief. Artiest en consument rekenen daarbij rechtstreeks en op maat met elkaar af. De bedoeling van de wetgever is bovendien altijd geweest het bestaande systeem plaats te laten maken voor een stelsel waarbij partijen rechtstreeks met elkaar kunnen afrekenen. Een rechtvaardiger vorm van auteursrecht is niet denkbaar. De momenteel beschikbare technologie vormt daarvoor geen beletsel.
Overigens is deze technologie niet te verwarren met de ‘blokkeer’-technologie op voorbespeelde schijfjes waar sommige platenmaatschappijen mee experimenteren.

<– Einde persbericht